GSGM’ YE BAĞLI AMATÖR SPOR
FEDERASYONLARINDA GÖREV YAPAN YÖNETİCİLERİN PERSONELİ İLE OLAN ÇATIŞMALARI YÖNETME YÖNTEMLERİ


Yrd. Doç. Dr. Hakan SUNAY & Caner YAZICI
Ankara Üniversitesi Beden Eğitimi ve Spor Yüksekokulu

(*) Bu çalışma, 17-20 Kasım 2004 tarihleri arasında Antalya Kemer’de gerçekleştirilen 8.Uluslararası Spor Bilimleri Kongresinde “Poster Bildiri” olarak sunulmuştur.

 

ÖZET


Bu çalışmanın amacı, Türkiye’de GSGM’ ye bağlı Tüm Amatör Spor Federasyonlarında Görev Yapan Yöneticilerin Personeliyle olan çatışmalarını yönetmede hangi çatışma sitilini kullandıklarını belirlemektir.

Araştırmanın evreni, GSGM bünyesinde yer alan yönetici düzeyindeki 47 spor federasyonu başkanı ve 47 genel sekreter ile yaklaşık 100 personelden oluşmaktadır. Örneklem olarak, yönetici düzeyinde (Federasyon Başkanı ve Genel Sekreter) 47 yönetici ile 47 personel alınmıştır. Çalışmada, veri toplama aracı olarak Ayhan Ural (1997) tarafından geliştirilen “Örgütsel Çatışmayı Yönetme Anketi” kullanılmıştır. Kişisel bilgi formu ve davranış biçimlerini belirlemeye yönelik 25 maddeden oluşan ankette 5’er yönetim sitiline ait 5’er madde dağınık şekilde yerleştirilmiştir. Her davranış biçiminin gösteriliş sıklığı; hiçbir zaman, arasıra, genellikle ve her zaman seçenekleriyle derecelendirilmiş ve hiçbir zaman; 1, ara sıra; 2, genellikle; 3, ve her zaman; 4 olarak puanlanmıştır. Anketin güvenilirliği α: .71.11’dir. Verilerin çözümlenmesinde aritmetik ortalama, standart sapma, tek yönlü varyans analiz teknikleri kullanılmıştır.

Sonuç olarak, Türk Spor Teşkilatında önemli bir yeri olan GSGM’ ye bağlı tüm amatör spor federasyonlarında görev yapan yöneticiler ve personelin çatışma durumunda genellikle “problem çözme ve uzlaşma sitilini kullandıkları ortaya çıkmıştır. Ayrıca yöneticilerin unvan durumlarının çatışma yönetimi açısından önemli bir değişken olmadığı saptanmıştır.

Anahtar kelimeler;
Çatışma, Çatışma Yönetimi, Spor Federasyonları.
 

GİRİŞ VE AMAÇ


İnsanların etkileşimde bulunduğu her ortamda çatışma kaçınılmaz bir olgudur (Karip, 2000). Çatışma; yöneticiler, uygulayıcılar, araştırmacılar ve örgüt kuramcılar için giderek önem kazanan ve üzerinde daha fazla durulan bir konu görünümündedir (Ertekin,1981). Örgütlerde etkinlik ve verimliliği etkileyen çok fazla değişken bulunmaktadır. Örgütsel çatışma ve yönetimi de bu değişkenler arasında yer almaktadır.

Örgütler insan davranışlarından oluşan yapılar olduğundan, bu düzeyde de çeşitli çatışmaların ortaya çıkması kaçınılmaz olacaktır (Can,1997). Buna göre yapılması gereken, çatışmanın ortaya çıkaracağı yararları kullanabilmek ve olası etkilerini engellemek için çatışmayı etkili bir biçimde yönetmektir. Çatışma yönetiminde önemli olan yıkıcı sonuçları en aza indirerek, en yapıcı sonuçları almaktır. (Owens, 1998). Öyleki çatışma başıboş bırakıldığı ya da kötü yönetildiği durumda örgütün etkililiğini düşüren bir işleve sahiptir. İyi yönetilen bir çatışma örgütsel değişme ve gelişmeye yol açabilir. Bunun için gerekli koşul çatışmanın istenilen düzeyde tutulmasıdır (Korkmaz, 1994).

İyi bir çatışma yönetimi stratejisiyle, çatışmadan olumlu sonuçlar elde edilebilir. Çatışmanın örgüte sağlayacağı olumlu katkılardan bazıları şunlardır; sorunun karşılıklı tartışılmasını ve açığa kavuşturulmasını sağlar, soruna karşı ilgiyi artırır ve sorun çözme yeteneğini geliştirir, yapıcı bir şekilde yönetildiğinde ilişkileri güçlendirir (Smıth ve Diğerleri,1997). Ayrıca psikolojik olgunluğu, bireysel gelişimi, problemlerin farkına varmayı ve tanımayı, daha iyi çözümler oluşturmayı ahenkli bir takım çalışması oluşturmayı sağlar (Karip, 2000). Görüldüğü gibi, çatışma ve onun yönetimi örgüt verimliliğini etkileyen önemli faktörlerden biridir.

Çatışma yönetimi hakkında birçok bilim adamı kuramlar üretmişlerdir. Bu kuramların çatışma yönetim stratejilerinin ifadesinde farklar olmasına karşın, benzerliklerde bulunmaktadır (Tezer 2001, Karip 2000).

Çatışma yönetim stillerine ilişkin yapılan araştırmalarda ortaya çıkan ortak bir yargıdan söz edilebilir. Bu yargı çatışma yönetimde 5 ayrı stilin kullanıldığı ve bunların “ Problem Çözme, Hükmetme, Ödün Verme, Kaçınma ve Uzlaşma ” olduğudur.

Etkili yöneticilik; çok yönlülüğe,iyi bir liderliğe, sağlam bir eğitim alt yapısına bağlıdır. Bu nedenle “Türkiye’de Amatör Spor Federasyonlarında Görev Yapan Yöneticilerin Personelleriyle Olan Çatışmalarını Yönetmede Hangi Çatışma Sitilini Kullandıkları ” bu araştırmanın amacını oluşturmaktadır.
 


YÖNTEM

Araştırmanın evrenini, GSGM ‘ye bağlı amatör spor federasyonlarında görev yapan yöneticiler (94) ( federasyon başkanı ve genel sekreter) ve (100) personel oluşturmaktadır. Çalışma grubu ise tüm amatör spor federasyonlarında görev yapan 47 yönetici (genel sekreter) ve 47 personeldir.

Veri Toplama Araçları

Tüm amatör spor federasyonlarında görev yapan yöneticilerin personeliyle aralarındaki çatışmayı yönetme yöntemlerine ilişkin bilgilerin toplanmasında iki ayrı anket formundan yararlanılmıştır. Verilerin elde edilmesinde, Ural ( 1997) tarafından geliştirilen geçerlik ve güvenirlik çalışması yapılmış (güvenilirlik katsayısı α:.81.48) “ Örgütsel Çatışmayı Yönetme Anketi ” kullanılmıştır. Anket çatışma yönetme stillerine ilişkin 25 davranış biçiminden oluşmaktadır. Ankette 5 ayrı yönetim stiline ait 5’ er madde dağınık düzende yerleştirilmiştir. Her davranış biçiminin gösteriliş sıklığı; hiçbir zaman, ara sıra genellikle ve her zaman seçenekleriyle derecelendirilmiş ve hiçbir zaman 1, ara sıra 2, genellikle 3 ve her zaman 4 olarak puanlanmıştır. Çalışma için anketin güvenirliği ayrıca test edilmiştir. Çalışma grubuna uygulanan “Örgütsel Çatışmayı Yönetme Anketinin” güvenirlik katsayısı α : .71.11 olarak hesaplanmıştır. Anketin yapı geçerliliği ise uzman görüşlerinden yararlanarak test edilmiştir. Anketin alt boyutlarını oluşturan beş Yönetim Sitili bulunmaktadır bu sitiller; Problem çözme, Kaçınma , Uzlaşma , Hükmetme ve Ödün verme stilidir. Anket formundaki dizilişe göre davranış biçimlerinden 3.,8.,13.,18 ve 23. sırada yer alanlar “problem çözme”, 5.,10.,15.,20 ve 25. sırada yer alanlar “hükmetme”, 1.,6.,11.,16 ve 21. sırada yer alanlar “kaçınma”, 4.,9.,14.,19 ve 24. sırada yer alanlar “uzlaşma” ve 2.,7.,12.,17 ve 22. sırada yer alanlar “ödün verme” yöntemlerine ilişkin davranış biçimleridir.

Verilerin Analizi

Araştırmada,veri toplama aracı olarak kullanılan anketlere verilen cevaplar, araştırmanın amacına uygun olarak yüzde, frekans ve tek yönlü varyans analizi kullanılarak analiz edilmiştir.


Verilerin Toplanması

Gençlik ve Spor Genel Müdürlüğü’nün onayından sonra çalışma grubu sayısınca çoğaltılan anketlerin tamamı araştırmacılar tarafından çalışma grubu üzerinde doğrudan dağıtılıp toplanmıştır. Anket, tüm amatör spor federasyonlarında görev yapan 47 yönetici ( Federasyon Başkanı ve Genel Sekreter) ve 47 personel üzerinde gerçekleştirilmiştir.

BULGULAR
Araştırmaya katılan Amatör Spor Federasyonlarında görev yapan yönetici ve personelin kişisel özelliklerine ilişkin bilgiler Tablo 1 ve 2’de gösterilmiştir.

Tablo; 1. Amatör Spor Federasyonlarında Görev Yapan Yöneticilerin Kişisel Özelliklerine İlişkin Bilgilerin Frekans ve Yüzde Dağılımları

 

KİŞİSEL ÖZELLİK

 

 

                         

SEÇENEKLER

 

 

Toplam

 

CINSİYET

 

Kadın

Erkek

 

 

 

 

 

f

8

39

 

 

 

 

47

%

17

83

 

 

 

 

100

 

YÖNETİCİLİK         EĞİTİMİ

 

Yok

Kurs-Seminer

Ön lisans

Lisans

Lisansüstü

 

 

f

7

18

5

15

2

 

47

%

14.9

38.3

10.6

31.9

4.3

 

100

 

YÖNETİCİLİK KIDEMİ

 

0-3 Yıl

4-6 Yıl

7-9 Yıl

10-12 Yıl

13-15 Yıl

16 ve +

 

f

7

9

4

3

9

15

47

%

14.9

19.1

8.5

6.4

19.1

31.9

100

 

ÇALIŞTIĞI FEDERASYONDAKİ YÖNETİCİLİK SÜRESİ

 

0-3 Yıl

4-6 Yıl

7-9 Yıl

10-12 Yıl

13-15 Yıl

16 ve +

 

f

28

9

1

2

5

2

47

%

59.6

19.1

2.1

4.3

10.6

4.3

100

 

ÇALIŞTIĞI FEDERASYONDAKİ

Personel Sayısı

 

0-10

11-20

21-30

31-40

41 ve+

 

 

f

43

3

1

 

 

 

47

%

91.6

6.3

2.1

 

 

 

100

 
Tablo; 2.  Amatör Spor Federasyonlarında Görev Yapan Personelin Kişisel Özelliklerine İlişkin Bilgilerin Frekans ve Yüzde Dağılımları

 

KİŞİSEL ÖZELLİK

 

 

                         

SEÇENEKLER

 

 

Toplam

 

CINSİYET

 

Kadın

Erkek

 

 

 

 

 

f

22

25

 

 

 

 

47

%

46.8

53.1

 

 

 

 

100

 

EĞİTİM DURUMU

 

Lise

Lisans

Yüksek Lisans

Doktor

 

 

 

f

12

30

5

 

 

 

 

%

25.5

63.8

10.6

 

 

 

 

 

MESLEKİ

KIDEMİ

 

0-3 Yıl

4-6 Yıl

7-9 Yıl

10-12 Yıl

13-15 Yıl

16 ve +

 

f

21

1

2

3

20

 

47

%

44.7

2.1

4.3

6.4

42.6

 

100

 

ÇALIŞTIĞI FEDERASYONDAKİ GÖREV

SÜRESİ

 

0-3 Yıl

4-6 Yıl

7-9 Yıl

10-12 Yıl

13-15 Yıl

16 ve +

 

f

35

4

1

2

2

3

47

%

74.5

8.5

2.1

4.3

4.3

6.4

100

ÇALIŞTIĞI FEDERASYONDAKİ

GÖREVİ

 

Şef

Memur

Uzman

Diğer

 

 

 

f

3

15

20

9

 

 

47

%

6.4

31.9

42.5

19.1

 

 

100

           

Tablo 1’de görüldüğü gibi, spor federasyonlarında görev yapan yöneticilerin çoğunluğu “yöneticilik eğitimi” almıştır. Federasyonlarda çalışan personel sayısı, büyük bir çoğunluğunda (%91.6) 10 kişidir.

          Tablo 2’de görüldüğü gibi, federasyonlarda çalışan personelin yaklaşık %75’i yükseköğretim görmüştür. Çoğunluğunun mesleki kıdemi, 0-3 ve 13-15 yılları arasındadır. Çoğunluğunun görevi ise, (%42.5) “uzman” ve %31.9’u memurdur.

Tablo; 3. Federasyonlarda Görev Yapan Yöneticilerin Çatışma Yönetimi Yöntemlerini Kullanmalarına İlişkin, Yönetici ve Personel Görüşleri Arasındaki Fark İçin Tek Yönlü Varyans Analizi.

Çatışma Yönetme

Yöntemleri

 

Veri

Grupları

 

SD

 

Kareler

Toplamı

 

Kareler Ortalaması

 

F Değeri

 

P Değeri

 

Problem Çözme

G A

1

,009

,009

,016

,899

G İ

468

245,302

,524

Toplam

469

245,311

 

 

Kaçınma

G A

1

,306

,306

,331

,231

G İ

468

433,234

,926

Toplam

469

433,540

 

 

Ödün Verme

G A

1

,257

,257

,287

,565

G İ

468

419,489

,896

Toplam

469

419,747

 

 

Uzlaşma

 

G A

1

1,551

1,551

2,036

,154

G İ

468

356,460

,762

Toplam

469

358,011

 

 

Hükmetme

G A

1

1,551

1,551

1,437

,592

G İ

468

505,234

1,080

Toplam

469

506,785

 

   P < .05

 Tablo 3’e göre, Tüm federasyonlarda görev yapan yöneticilerin personeliyle aralarındaki çatışmayı yönetmede, problem çözme, kaçınma, ödün verme, uzlaşma ve hükmetme yöntemlerini kullanmalarına ilişkin araştırmaya katılan grupların görüşleri arasında anlamlı fark bulunmamıştır.  Çatışma yönetiminde kullanılan problem çözme, kaçınma, ödün verme, uzlaşma ve hükmetme yöntemlerinin kullanımlarına ilişkin araştırmaya katılan yönetici ve personelin görüşlerinin dağılımı; Tablo 4, 5, 6, 7 ve 8 de gösterilmiştir.

  Tablo; 4. Çatışma Yönetiminde Kullanılan Problem Çözme Yöntemiyle İlgili Denek Gruplarının Görüşlerine İlişkin Bulgular

 

Madde

 

DENEK     GRUPLARI

N

Davranış Sıklığı

SS

X

Hiçbir zaman

Ara sıra

Genellikle

Her zaman

f

%

f

%

f

%

f

%

3

Yönetici

47

2

4.3

1

2.1

29

61.7

15

31.9

.68955

3.2128

Personel

47

 

 

7

14.9

23

48.9

17

36.2

.68955

3,2128

8

Yönetici

47

1

2.1

3

6.4

29

61.7

14

29.8

.64735

3.1915

Personel

47

 

 

3

6.4

25

53.2

19

40.4

.59958

3.3404

13

Yönetici

47

1

2.1

6

12.8

23

48.9

17

36.2

.74128

3.1915

Personel

47

1

2.1

3

6.4

23

48.9

20

42.6

.69490

3.3191

18

Yönetici

47

1

2.1

3

6.4

19

40.4

24

51.1

.71200

3.4043

Personel

47

1

2.1

7

14.9

26

55.3

13

27.7

.71717

3.0851

23

Yönetici

47

2

4.3

5

10.6

21

44.7

19

40.4

.80585

3.2128

Personel

47

3

6.4

6

12.8

16

34.0

22

46.8

.90737

3.2128

Tablo;5. Çatışma Yönetiminde Kullanılan Hükmetme  Yöntemiyle İlgili Denek Gruplarının Görüşlerine İlişkin Bulgular

 

Madde

  DENEK     GRUPLARI

N

Davranış Sıklığı

SS

X

Hiçbir zaman

Ara sıra

Genellikle

Her zaman

f

%

f

%

f

%

f

%

5

Yönetici

47

23

48.9

20

42.6

2

4.3

2

4.3

.76401

1.6383

Personel

47

30

63.8

5

10.6

8

17.0

4

8.5

1.04080

1.7021

10

Yönetici

47

7

14.9

18

38.3

12

25.5

10

21.3

.99676

2.5319

Personel

47

14

29.8

13

27.7

12

25.5

8

17.0

1.08176

2.2979

15

Yönetici

47

4

8.5

12

25.5

21

44.7

10

21.3

.88308

2.7872

Personel

47

5

10.6

6

12.8

20

42.6

16

34.0

.95553

3.0000

20

Yönetici

47

29

61.7

8

17.0

8

17.0

2

4.3

.91901

1.6383

Personel

47

19

40.4

15

31.9

8

17.0

5

10.6

1.01058

1.9787

25

Yönetici

47

5

10.6

24

51.1

17

36.2

1

2.1

.68888

2.2979

Personel

47

8

17.0

17

36.2

13

27.7

9

19.1

.99772

2.4894

Tablo; 6. Çatışma Yönetiminde Kullanılan Kaçınma Yöntemiyle İlgili Denek Gruplarının Görüşlerine İlişkin Bulgular

 

MMadde

 

DENEK     GRUPLARI

N

Davranış Sıklığı

 

SS

 

X

Hiçbir zaman

Ara sıra

Genellikle

Her zaman

f

%

f

%

f

%

f

%

 

1

Yönetici

47

13

27.7

18

38.3

14

29.8

2

4.3

.86562

2.1064

Personel

47

8

17.0

19

40.4

17

36.2

3

6.4

.83683

2.3191

6

Yönetici

47

14

29.8

22

46.8

10

21.3

1

2.1

.77900

1.9574

Personel

47

11

23.4

24

51.1

11

23.4

1

2.1

.75058

2.0426

11

Yönetici

47

5

10.6

4

8.5

22

46.8

16

34.0

.93151

3.0426

Personel

47

5

10.6

4

8.5

25

53.2

13

27.7

89.660

2.9787

16

Yönetici

47

5

10.6

9

19.1

27

57.4

6

12.8

.82626

2.7234

Personel

47

3

6.4

20

42.6

19

40.4

5

10.6

.77484

2.5532

21

Yönetici

47

21

44.7

12

25.5

10

21.3

4

8.5

1.0875

1.9362

Personel

47

27

57.4

13

27.7

5

10.6

2

4.3

.84835

1.6170

 

Tablo; 7. Çatışma Yönetiminde Kullanılan Uzlaşma Yöntemiyle İlgili Denek Gruplarının Görüşlerine İlişkin Bulgular

 

MMadde

 

DENEK     GRUPLARI

N

Davranış Sıklığı

SS

X

Hiçbir zaman

Ara sıra

Genellikle

Her zaman

f

%

f

%

f

%

f

%

4

Yönetici

47

4

8.5

20

42.6

18

38.3

5

10.6

.80413

2.5116

Personel

47

4

8.5

27

57.4

12

25.5

4

8.5

.75977

2.3404

9

Yönetici

47

 

 

4

8.5

21

44.7

22

46.8

.64448

3.3830

Personel

47

5

10.6

6

12.8

21

44.7

15

31.9

.94384

2.9787

14

Yönetici

47

3

6.4

13

27.7

26

55.3

5

10.6

.74934

2.7021

Personel

47

7

14.9

10

21.3

20

42.6

10

21.3

.97613

 

2.7021

19

Yönetici

47

3

6.4

4

8.5

28

59.6

12

25.5

.77900

3.0426

Personel

47

6

12.8

6

12.8

22

46.8

12

25.5

.99629

2.9149

24

Yönetici

47

3

6.4

5

10.6

30

63.8

9

19.1

.75058

2.9574

Personel

47

2

4.3

9

19.1

19

40.4

17

36.2

85.541

3.0851

  Tablo; 8. Çatışma Yönetiminde Kullanılan Ödün Verme Yöntemiyle İlgili Denek Gruplarının Görüşlerine İlişkin Bulgular

 

MadMadde

 

DENEK     GRUPLARI

N

Davranış Sıklığı

SS

X

Hiçbir zaman

Ara sıra

Genellikle

Her zaman

f

%

f

%

f

%

f

%

2

Yönetici

47

 

 

23

48.9

14

29.8

10

21.3

.79951

1.7234

Personel

47

8

17.0

26

55.3

12

25.5

1

2.1

.71070

2.1277

7

Yönetici

47

3

6.4

10

21.3

23

48.9

11

23.4

.84014

2.8936

Personel

47

2

4.3

10

21.3

26

55.3

9

19.1

.75855

2.8936

12

Yönetici

47

7

14.9

18

38.3

16

34.0

6

12.8

.90430

2.4468

Personel

47

5

10.6

18

38.3

15

31.9

9

19.1

.92453

2.5957

17

Yönetici

47

8

17.0

29

61.7

8

17.0

2

4.3

.71717

2.0851

Personel

47

1

2.1

14

29.8

24

51.1

8

17.0

.73186

2.8298

22

Yönetici

47

8

17.0

11

23.4

16

34.0

12

25.5

1.04479

2.6809

Personel

47

28

59.6

12

25.5

4

8.5

3

6.4

.89814

1.6170

 TARTIŞMA VE SONUÇ
Çalışmanın sonuçlarına göre; araştırmaya katılan yöneticilerle personelin “problem çözme ” stilini kullanmalarına ilişkin davranışları arasında istatistiksel açıdan ve göreceli olarak anlamlı bir farklılık bulunamamıştır (Tablo 4). Problem çözme stiline ilişkin olarak, yöneticilerin ve personelin yanıtlarının “her zaman” davranış sıklığı etrafında yoğunlaştığı görülmektedir. Bu sonuç, yöneticiler ve personelin problem çözme yöntemine ilişkin davranışları göstermeyi olumlu algıladıkları şeklinde yorumlanabilir. Ayrıca bu bulgu, birçok araştırma sonucuyla benzerlik göstermektedir ( Ural 1997, Aydın 1984 , Baksı 1998). Blake ve Mouton örgütlerde bireyler arasında daha etkili ve iyi ilişkiler kurulmasında problem çözme yöntemine daha fazla önem verilmesinin yararlı olacağını belirtmişlerdir (Aktaran: Mirzeoğlu 2003). Yöneticiler ve personel hakkında elde edilen bu bulgu , incelenen spor örgütü için olumlu olarak değerlendirilebilir.

Çatışma yönetim stillerinden “hükmetme” stili ile ilgili olarak, yöneticilerle personelin hükmetme stilini kullanmalarına ilişkin davranışları arasında istatistiksel açıdan anlamlı bir farklılık bulunmamıştır (Tablo 5). Ancak hükmetme stili davranışlarından, davranış biçimlerine göre 15. madde “Uygun gördüğüm kararı çıkartmak için bilgi ve tecrübemi kullanırım” davranışına ilişkin olarak (Tablo 5) yöneticilerle personel arasında göreceli bir farklılık bulunmuştur. Yöneticilerin bu maddeye verdiği cevaplar “ara sıra” ve “genellikle” davranış sıklığı etrafında yoğunlaşırken, personelin verdiği yanıtlar ise “genellikle” ve “her zaman” davranış sıklığı etrafında yoğunlaşmıştır. Araştırmalarda, “hükmetme” ve “kaçınma” davranış stilinin kullanıldığı örgütlerde var olan çatışmaların çözümü bir tarafa, bu stillerin kullanılması yeni çatışmalara neden olabilmekte ve örgütlerde çok fazla çatışma yaşandığı ortaya çıkmaktadır ( Adams, 1990, Kılıç 2001). Çalışmada “Hükmetme” stiline ilişkin olarak yönetici ve personelin davranış sıklığı açısından vermiş olduğu cevaplar “hiçbir zaman” ve “ara sıra” seçenekleri etrafında yoğunlaştığı görülmektedir. Bu sonuç, diğer araştırma sonuçları ile benzer niteliktedir (Gümüşeli 1994, Ural 1997, Baksı 1998, Mirzeoğlu 2003). Araştırmadan elde edilen bu sonuç, yönetici ve personel açısından bakıldığında olumlu olarak değerlendirilebilir.

Araştırmada “kaçınma” stili açısından yöneticilerle personelin bu stili kullanmalarına ilişkin davranışları arasında istatistiksel açıdan ve göreceli olarak anlamlı bir farklılık bulunamamıştır. Yöneticiler ve personelin kaçınma stili davranışlarına ilişkin olarak verdiği cevaplar “hiçbir zaman” ve “ara sıra” davranış sıklıkları arasında yoğunlaşmıştır (Tablo 6). Bu sonuç, diğer araştırma sonuçlarıyla benzerlik göstermektedir (Wanasiri 1996, Mirzeoğlu 2003). Bu sonucun, araştırmanın yapıldığı örgütler açısından olumlu bir durum olarak değerlendirilebilir.

Bir başka çatışma yönetim strateji olan “uzlaşma” stiline ilişkin olarak araştırmaya katılan yöneticiler ve personelin “uzlaşma” stilini kullanmalarına ilişkin davranışları arasında istatistiksel açıdan anlamlı bir farklılık bulunmamıştır. Uzlaşma stiline ilişkin olarak yöneticiler ve personelin yanıtlarının “genellikle” ve “her zaman” davranış sıklıkları etrafında yoğunlaştıkları görülmektedir. Ancak “uzlaşma” stili davranışlarından, davranış biçimlerine göre 9. madde “Ortak amaçlar doğrultusunda faaliyet gösterdiğimizi vurgularım” davranışına ilişkin olarak (Tablo 7) yöneticilerle personel arasında göreceli bir farklılık bulunmuştur. Yöneticilerin bu maddeye verdiği yanıtlar “her zaman” davranış sıklığı etrafında yoğunlaşırken, personelin verdiği yanıtlar ise “genellikle” davranış sıklığı etrafında yoğunlaşmıştır. Elde edilen bu sonuç, Ural’ın (1997) yaptığı çalışmada elde ettiği sonuçlarla benzerlik göstermektedir. Örgütler açısından bu durum olumlu olarak değerlendirilebilir.

“Ödün verme” stiline ilişkin olarak yöneticiler ve personellerin ödün verme stilini kullanmalarına ilişkin davranışları arasında istatistiksel açıdan anlamlı bir farklılık bulunmamıştır. Yani, çatışmalı bir durumda yöneticiler ödün verme stilini “ara sıra” ve “genellikle” kullanmaktadır (Tablo 8). Bu sonuç, birçok araştırma sonucuyla benzerlik göstermektedir (Wanasiri 1996, Adams 1989, Mirzeoğlu 2003). Ancak ödün verme stili davranışlarından, davranış biçimlerine göre 17. madde “Yöneticilerin / Personelin aldığı her karara saygı duyarım” davranışına ilişkin olarak (tablo 8) yöneticilerle personel arasında göreceli bir farklılık bulunmuştur. Yöneticilerin bu maddeye verdiği cevaplar “ara sıra” davranış sıklığı etrafında yoğunlaşırken, personelin verdiği yanıtlar ise “genellikle” davranış sıklığı etrafında yoğunlaşmıştır. Bu sonuç, personelin aldığı kararlara yöneticilerin “ara sıra”, personelin ise yöneticilerin aldığı kararlara “genellikle” güven duymaları Türkiye’de uygulanan merkezi yönetim modelinin bir göstergesi olarak değerlendirilebilir.

Çatışmaları yönetmede “ problem çözme, hükmetme, kaçınma, uzlaşma ve ödün verme” stillerini kullanmaları yönünden yönetici ve personel açısından anlamlı bir farklılık bulunmamıştır. Yöneticiler, personelleriyle aralarında ki çatışmaları yönetmede “problem çözme” ve “uzlaşma” stilini “genellikle” ve “her zaman”, hükmetme yöntemini “hiçbir zaman” ve “ara sıra”, ödün verme stilini “ara sıra” ve “genellikle”, kaçınma stilini ise “hiçbir zaman” ve “ara sıra” davranış sıklıklarıyla kullandıklarını ifade etmişlerdir. Personelin çatışmaları yönetme yöntemlerini kullanmalarına vermiş olduğu yanıtlar da yöneticilerin verdikleri yanıtları doğrular niteliktedir. Yöneticiler ve personel arasında ortaya çıkan çatışmalarda her iki denek grubunun görüşlerinin paralel olması, çalışma konumundaki değişkenin çatışma yönetim stillerini kullanmayla fazla ilişkili olmadığını ortaya koymaktadır. Özellikle, “problem çözme”, “hükmetme” ve “uzlaşma” stili açısından çalışma konumundaki değişkenin önemli olmamasının belirlenmesi ilgili birimler açısından olumlu bir durum olarak değerlendirilebilir.

Sonuç olarak, bu araştırma, GSGM’ ye bağlı amatör spor federasyonlarında görev yapan yöneticiler ve personelin çalıştığı birimlerde çatışma yaşanabileceği ihtimaline dayalı olarak; ortaya çıkan çatışmaların yönetiminde kullanılan çatışmaları yönetme yöntemlerini belirlemek amacıyla planlanmıştır. Türk Spor Teşkilatında önemli bir yeri olan GSGM’ ye bağlı amatör spor federasyonlarında görev yapan yöneticiler ve personelin ortaya çıkan çatışma durumunda genellikle “problem çözme ve uzlaşma sitilini” kullandıkları ortaya çıkmıştır.

ÖNERİLER


Bir örgütte çatışma çıkması durumunda, her zaman çatışma yönetim stratejilerinin en uygunu kullanılmayabilir. Bu stratejiler çatışmanın nedenine, düzeyine ve çatışma yaşayan taraflara göre değişik şekillerde kullanılabilir. Bu nedenle yöneticiler en uygun çatışma stilini belirleyerek objektif bir yönetim anlayışı ortaya koymalıdır. Bu sebeple yönetim kademesinde görev yapanlar, çatışma çıkması durumunda neler yapılması gerektiğini bilmeli, etkili yöneticilik göstergelerinden biri olan örgüt içi çatışmalara rasyonel çözümler üretebilmelidir.

Ortaya çıkabilecek çatışmaları en etkin bir şekilde yönetmek için, yöneticiler bilimsel ve çağdaş yönetim anlayışının gereklerine uygun yetiştirilmeli ve yeterli bir yöneticilik eğitimi programına tabi tutulmalıdır.

Yöneticilik kademesine getirilecekler için güvenilir ve geçerli ölçütler geliştirilerek uygulamaya konulmalıdır.

Yöneticiler ve personelin çatışma yönetim becerilerinin geliştirilmesine yönelik hizmet içi eğitim programları düzenlenmelidir. Yöneticiler ve personelin çatışma yönetim becerilerinin geliştirilmesine yönelik programların oluşturulması ve bu programların hayata geçirilmesi, ilgili federasyonların amaçlarına ulaşmasında önemli bir katkı sağlayacaktır.

YARARLANILAN KAYNAKLAR

Adams, D. C. ( 1990). Perceptions Of Conflict, Conflict Management Styles and Commitment İn Middle Level Schools, Dissertation Abstracts International, Vol : 50, Iss.: 8 S.508

Aydın, M. (1984). Örgütlerde Çatışma. Ankara:Bas-Yay Matbaası, S:31-35

Baksı, H. (1998). “ Örgütlerde Çatışma ve Yönetimi ”, H.Ü Sosyal Bilimler Enstitüsü, Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, S.104-108. Ankara

Can, H. (1997). Organizasyon ve Yönetim. 4.Baskı. Siyasal Kitapevi. Ankara. S.305

Ertekin, Y. (1981).Örgütsel Çatışma. Todaie Yayınları.No:201. Ankara.

Gümüşeli, A.İ. (1994). “İzmir Ortaöğretim Okulları Yöneticilerinin Öğretmenler ile Aralarındaki Çatışmaları Yönetme Biçimleri ” A.Ü.Sosyal Bilimler Enstitüsü, Yayımlanmamış Doktora Tezi, Ankara. S.269.

Karip, E. (2000). Çatışma Yönetimi, Pegem Yayıncılık, Ankara.

Kılıç, M. (2001). Yönetim ve Organizasyon “Örgütsel Çatışma ve Yönetimi”, Ed; Salih Güney, Nobel Yayın No;265, s. 94, Ankara.

Korkmaz, S. (1994). “Örgütsel Çatışma Yönetimi ve Verimlilik”. Verimlilik Dergisi, Yıl:1994, Sayı: 1

Mirzeoğlu, N. (2003). Örgütsel Çatışma ve Yönetimi: Spor Eğitimi Veren Yükseköğretim Kurumlarında Bir Uygulama. Beden Eğitimi ve Sporda Sosyal Alanlar Kongresi Bildiriler Kitabı. s.304. Ankara.

Owens, R. G. (1998). Organizational Behavior in Education. 6th. Edition,USA:Allyn and Bacon. (Aktaran: Cevat Elma, Kerime Demir ).

Smith ve Diğerleri. (1997). “Managing Time,stres,and conflict”. School Leadership: Handbook fora Excellence. Edited by Smith,S.C and Piele,P.K.USA:Eric. (Aktaran:C.Elma-K.Demir).

Tezer, E. (2001) “Conflict Behaviors and Their Relationship to Popularity, Adolescence, Winter 2001, Vol:36, Iss:144, 697.

Ural,A. (1997). İlköğretim Okulu Yöneticilerinin Öğretmenlerle Aralarındaki Çatışmayı Yönetme Yöntemleri Abant İzzet Baysal Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü Yayınlanmamış Doktora Tezi , Bolu.

Wanasırı, W. (1996). “ Interpersonel Conflict Handling Styles of Private Vocation School Principals in Thailand ”, Dissertation Abstracts International, Vol : 57, Iss.: 8, 2315.